Από το Ηρώδειο και την Πειραιώς μέχρι τη Μαλακάσα, καμία εκδήλωση δεν πραγματοποιείται χωρίς τη δική τους συμβολή. Ακόμη κι αν το όνομά τους δεν θα μπει ποτέ στο επίσημο πρόγραμμα, είναι οι απολύτως απαραίτητοι συντελεστές των πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Τρία μέτρα κάτω από τη σκηνή του Ηρωδείου, δύο χάρτινες κούτες είναι το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό του συνεργείου καθαρισμού. Μέσα σε αυτές υπάρχουν ακόμη τα 27 κιλά τσίχλες που ξεκόλλησαν τα μέλη του από τις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου πριν από πέντε χρόνια. Τότε το κοπιαστικό αποτέλεσμα είχε γίνει ο αγαπημένος τίτλος των πολιτιστικών εντύπων και, απ΄ ό,τι φαίνεται, κατάφερε να ταρακουνήσει τις συνήθειες των επισκεπτών. «Το σοκ μάλλον λειτούργησε. Ακόμη και σήμερα βρίσκουμε τσίχλες κολλημένες στα μάρμαρα, αλλά είναι ελάχιστες», λέει η υπεύθυνη του θεάτρου Καίτη Βαβαλέα, που συντονίζει την προσπάθεια μαζί με τον Θανάση Καράμπελα της εταιρείας ΓΕΝ-ΚΑ.

Οι δυο τους μάς υποδέχονται στο Ηρώδειο την ώρα που τα 10 μέλη του συνεργείου σπεύδουν να καθαρίσουν την ορχήστρα από τα νερά της βροχής και να περάσουν με στεγνό πανί τις κερκίδες. Είναι η απογευματινή βάρδια και κάνει απλώς τη δουλειά της. Αυτό που για τους τυχαίους αυτόπτες μάρτυρες μοιάζει να διαρκεί μια αιωνιότητα, γι΄ αυτούς είναι ρουτίνα. Παρ΄ ότι κάνουν σλάλομ στο ολισθηρό Ηρώδειο με τα πανιά στα χέρια, μισή ώρα μετά είναι άνετοι σ΄ ένα θέατρο πανέτοιμο να φιλοξενήσει τη συναυλία της ημέρας. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι ο μεγαλύτερος βραχνάς για τους καθαρι στές, οι οποίοι σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσουν τους τριάντα. Οπως για παράδειγμα οι βροχοπτώσεις επί 45 ημέρες το 2003. Τότε που έπρεπε να μαζεύουν καθημερινά τα μαξιλαράκια από τις κερκίδες, να τα φυλάσσουν επί ώρες σε σακούλες και να τα τοποθετούν στην ίδια θέση μετά το τέλος της βροχής (από την επόμενη χρονιά το πρόβλημα λύθηκε με μια πατέντα της κ. Βαβαλέα: τα αδιάβροχα μαξιλάρια).

Η ομάδα καθαρισμού δεν είναι η ίδια σε κάθε φεστιβάλ, καθώς οι αιτήσεις για εργασία ανανεώνονται ετησίως. Υπάρχουν, όμως, οι «παλιοί»- όπως η κυρία Γεωργία, που ροντάρει τους νεώτερους τα τελευταία δέκα χρόνια- και οι «εθισμένοι», όπως ο Φλοριάν, που τον χειμώνα εργαζόταν στη Ρουμανία και τώρα στο Ηρώδειο. Στις μεγάλες παραστάσεις όλοι τους πρέπει να μείνουν στο θέατρο μετά τη μία τα μεσάνυχτα και τότε λειτουργεί ο κανόνας της αλληλεγγύης: αυτός που έχει αυτοκίνητο εξυπηρετεί τους υπόλοιπους.

Είναι ένας εναλλακτικός θίασος που πηγαινοέρχεται στα καμαρίνια των τραγουδιστών και των ηθοποιών, προβλέπει τις ανάγκες τους, διώχνει το άγχος πριν ανέβουν στη σκηνή, κάνει ένα ιδιότυπο backstage χωρίς αυτόγραφα. Την ώρα που ο καλλιτέχνης στέκεται απέναντι στο κοινό, τα μέλη του συνεργείου καθαρίζουν τις τουαλέτες, μαζεύουν αθόρυβα τα σκουπίδια από την πλατεία και αδειάζουν τα μεγάλα κιούπια της εισόδου, που από φέτος χρησιμοποιούνται και για την ανακύκλωση. Ο άγραφος κανόνας μεταξύ τους λέει ότι «στο Ηρώδειο δεν χάνεται τίποτε». Γι΄ αυτό και όλα τα απολεσθέντα αντικείμενα επιστρέφονται την επόμενη ημέρα στους ιδιοκτήτες τους. Δεν είναι δα και η πιο δύσκολη αποστολή για έναν φροντιστή του Ηρωδείου να βρει την πιστωτική κάρτα ενός θεατή. Και πάντως δεν συγκρίνεται με το καθημερινό στρώσιμο και ξεστρώσιμο 300 τ.μ. λασπωμένου χορτοτάπητα για τις ανάγκες μιας παράστασης- αυτό ακριβώς συνέβη πριν από εννιά χρόνια στο «1980» της Πίνα Μπάους.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4583783